กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บ้านผีสิง
เหลียนเซิ่งยืนอยู่หน้าหุ่นยนต์ มองดูตัวเลือกบนหน้าจอแล้วถามขึ้น “ต้องเลือกบัตรอะไรเหรอ”
คู่รักที่อยู่ข้าง ๆ บอกว่า “ก็เลือกความยากน่ะค่ะ จะเอาแบบน่ากลัวหรือแบบง่าย ๆ ว่าแต่เธอมาคนเดียวเหรอ”
“จริง ๆ มากันห้าคน แต่ฉันเล่นคนเดียว” เหลียนเซิ่งชี้ไปด้านหลัง “พวกนั้นดูไม่ค่อยสนใจเท่าไร”
หลายคนมองตามนิ้วเธอไป สีหน้าพลันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที เหลียนเซิ่งเหมือนจะเห็นแววตาชนิดหนึ่งบนหน้าพวกเขา... การดูถูก ใช่แล้ว ดูถูกชัดเจนแบบไม่คิดจะปิดบังเลยด้วย
หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น “โสดมาตั้งแต่เกิดเนี่ย มันจะลุกลามกลายเป็นโรคระยะสุดท้ายไหมนะ”
หญิงสาวอีกคนบอกว่า “ถ้ารักษาไม่หายตลอดไปก็ถือเป็นโรคระยะสุดท้ายนั่นแหละ แต่คนเราเป็นโสดนาน ๆ เดี๋ยวก็ชิน พอชินไปนานเข้าก็กลายเป็นมีความสุขกับมันไปเอง”
แล้ว... ก็ไม่มีอะไรต่อจากนั้นอีกเลย
“คนเรานี่ดึงดูดคนประเภทเดียวกันจริง ๆ การเลือกคบเพื่อนสำคัญมากนะ” หญิงสาวพูด “เพื่อนผู้ชายที่คุยกับคุณแต่เรื่องเกม กับเพื่อนที่คุยเรื่องผู้หญิงด้วยเนี่ย ต่างกันลิบลับเลยนะ”
หญิงสาวถาม “เธอยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่ไหม เรียนสาขาอะไรเหรอ”