ประลองฝีมือ

ประลองฝีมือ

เหลียนเซิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เตรียมตัวตรงกลับโรงเรียนทันที ยังไงเสียตอนนี้ที่บ้านก็ว่างเปล่าไม่มีใคร จะพักอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกัน

เธอขึ้นรถต่อเพื่อกลับโรงเรียน... คนพิลึกที่ไม่ค่อยเข้าเรียนแต่ชอบหมกตัวอยู่ในโรงเรียนอย่างเธอ กระชับเสื้อโค้ตตัวนอกให้แน่นพลางวิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไปยังหอพัก

ตามทางยังมีนักเรียนเดินอยู่ประปรายสองสามคน

นักเรียนชายสองคนกำลังคุยเล่นหัวเราะร่าขณะเดินผ่านเหลียนเซิ่ง ทว่าจู่ ๆ คนหนึ่งก็ชะงักบทสนทนา หยุดฝีเท้า แล้วหันมองตามแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนทิศเดินตามไปทันที เพื่อนที่มาด้วยกันจึงได้แต่งุนงงพลางสาวเท้าตามไป

ทั้งสองคนแอบสะกดรอยตามเธออยู่ห่าง ๆ ตามมาจนถึงหน้าประตูหอพักหญิง แล้วก็โดนหุ่นยนต์เวรยามขวางเอาไว้

เหลียนเซิ่งเหลียวหลังตรงทางเดิน เห็นนักเรียนชายสองคนนั้นล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนกระซิบกระซาบคุยกันอยู่ที่หน้าประตู

นักเรียนชายคนหนึ่งลองหยั่งเชิงถาม “เมื่อกี้ใช่เหลียนเซิ่งใช่ไหมวะ”

อีกคนตอบ “น่าจะใช่มั้ง แล้วแกจะตามเธอมาทำไมเนี่ย ทำตัวอย่างกับพวกโรคจิต ข้าล่ะกลัวจริง ๆ ว่าเธอจะหันกลับมาถีบแกไส้แตก”

นักเรียนชายเกาหัวแกรก “ก็มันราวผีชักนำเทพดลใจนี่หว่า ฉันแค่อยากจะตะโกนเรียกเธอเท่ ๆ แล้วทักทายสักหน่อยเท่านั้นเอง”