กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คันไม้คันมือ
หลินเลี่ยเริ่มได้สติ เธอหยิบทิชชู่ออกมาซับน้ำตาจนแห้ง แล้วเอามือสางผมให้เข้าทรง ก่อนจะเงยหน้ามองตรงไปข้างหน้าต่อ
เธอสั่งให้เหลียนเซิ่งคาดเข็มขัดนิรภัย จากนั้นก็ขับรถพากลับบ้านโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ
เธอขับช้ามาก แสงไฟจากรถที่แล่นสวนมาสาดเข้ามาทาบผ่านใบหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ประกอบกับเสียเวลาไปก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเธอกลับถึงบ้านเวลาก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว
เหลียนเซิ่งไม่ใช่คนที่ปลอบใจคนเก่ง แถมยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสถานะที่เหมาะสมจะพูดอะไรออกไป ได้แต่เงยหน้ามองเพดานรถพลางใช้นิ้วลูบปลายนิ้วตัวเองไปมา
ทั้งสองคนลงจากรถ แล้วเดินเข้าลิฟต์ไปอย่างเงียบเชียบ
เหลียนเซิ่งหยิบกวงเหน่าออกมา เอียงจอนิดหน่อยเพื่อก้มดูข้อความ ก็พบว่าเป็นข้อความจากรูมเมต
ขายาว: “คุณสามี๊! คุณสามีหายไปไหนมา วันนี้กลับบ้านเลยเหรอเนี่ย”
เหลียนเซิ่งพิมพ์ตอบด้วยมือเดียวไปสองคำว่า “อืม ใช่”
ขายาว: “ฮ่า ๆ ๆ วันนี้เธอโคตรสุดยอดเลย! เต็มร้อยไปเลยจ้า! คนทางนี้กราบเธอแทบทุกคนแล้ว แสงสว่าง! แสงสว่างแห่งภาควัสดุของฉัน!”