โค้ช

โค้ช

เหลียนเซิ่งวิ่งรอบมหาวิทยาลัยพลางฟังเลกเชอร์ไปด้วย พอฟังไปได้ครึ่งหนึ่ง สมองกลก็แบตเตอรี่หมด เธอเลยกะว่าจะวิ่งช่วงนี้ให้เสร็จแล้วค่อยกลับ พอวิ่งผ่านสนามกีฬาก็ถูกโค้ชที่กำลังคุมเด็กซ้อมอยู่ตรงนั้นเห็นเข้า อีกฝ่ายจึงร้องเรียกเธอ

เหลียนเซิ่งชะลอฝีเท้าลง พอแน่ใจว่าเขาเรียกตัวเองจริง ๆ ก็วิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปยังชายคาที่เขายืนอยู่

โค้ชขยับเปิดทางให้เล็กน้อยแล้วพูดว่า “เห็นเธอหลายรอบแล้ว ลดความอ้วนอยู่เหรอ”

ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย แดดเปรี้ยงจนไอร้อนระอุขึ้นมาเป็นระลอก แทบไม่เห็นใครเดินผ่านไปมาเลย ถึงมีก็กางร่มกันทั้งนั้น ไม่มีใครกล้ายืนตากแดดนาน ๆ มีแต่ยัยคนนี้นี่แหละที่ยังวิ่งอยู่

เธอวิ่งแบบนี้มาหลายวันแล้ว

ตอนเขามาเตรียมซ้อมช่วงหกโมงเช้าก็เห็นอยู่หลายหน ตอนเที่ยงที่พวกเขากำลังซ้อมในร่มก็เห็น พอตกเย็นซึ่งเป็นเวลาซ้อมประจำก็ยังเห็นอีก

ไม่รู้ว่าตอนดึกจะยังออกมาวิ่งด้วยหรือเปล่า

อากาศแบบนี้ ยังอุตส่าห์ทนวิ่งไหว นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ

เหลียนเซิ่งยกมือปาดเหงื่อพลางตอบว่า “เปล่าค่ะ ฉันอยู่วิทยาลัยการทหาร”