กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จู่โจมสายฟ้าแลบ
นายกองทหารราบพาทหารสองร้อยกว่าคนเดินกลับค่าย เพื่อรอรับคำสั่งชั่วคราว
ทหารราบกลุ่มนี้เหนื่อยล้าเต็มที ถึงอย่างไรก็วิ่งวุ่นเดินลุยทางเขามากว่าสามชั่วโมง แถมยังต้องเฉียดไปเฉียดมาริมเส้นแบ่งความเป็นความตายอยู่ตลอด น่าจะเป็นพวกที่ออกแรงเยอะที่สุดในบรรดาทหารทั้งหมดแล้ว
พอเทียบกับทหารที่เฝ้าอยู่แถวธงศึก นี่มันสะท้อนให้เห็นชัดๆ เลยว่าความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นเป็นยังไง
พลทหารนายหนึ่งยืนเท้าสะเอว ร้องขอขึ้นมาว่า “เพื่อนนักเรียนข้างหน้าน่ะ ช่วยรายงานเบื้องบนขอให้พวกเราพักหน่อยเถอะ พวกเราต้องใช้เวลาระลึกถึงคนที่ตายไปนะ ทำแบบนี้มันลบหลู่คุณค่าชีวิตกันชัดๆ”
นายกองทหารราบเหลียวหลังกลับมาบอกว่า “พวกแกทำแบบนี้ต่างหากที่ลบหลู่คะแนน”
นักเรียนชายอีกคนพูดขึ้นมาว่า “จะถอนขนแกะก็อย่าถอนจากแกะตัวเดียวสิครับ พวกเราเดินกันมาไกลขนาดไหนแล้วเนี่ย ผมขอเปลี่ยนหน้าที่ไปอยู่กองทหารม้าได้ไหมครับ”
เหลียนเซิ่งยกมือขึ้น “ฉันขอเปลี่ยนหน้าที่ไปเป็นเจ้าหน้าที่ขนส่งเสบียงค่ะ”
“ให้โอกาสผมอีกรอบ!” นักเรียนชายคนนั้นรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “ผมก็ขอเป็นเจ้าหน้าที่ขนส่งเสบียงเหมือนกัน! ผมจะเอาชีวิตผูกติดไว้กับเสบียงอาหารเลย!”