ภาพยนตร์

ภาพยนตร์

ในเมื่อครูฝึกบอกว่าจะได้ดูหนังคืนนี้แถมยังพร้อมใจกันอุบเงียบไว้เป็นความลับ พวกนักเรียนก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไป ตอนนี้ท้องเริ่มหิวแล้ว ทุกคนเลยรีบไปกินข้าวเย็น

เจียงเจียเคอเริ่มรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

พอย้อนคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปอย่างละเอียดอีกที ก็รู้สึกอับอายขายหน้าขึ้นมา ถ้าฝ่ายตัดต่อดันตัดเอาตอนที่เขาด่าคนอื่นกับพูดจาดูถูกเหยียดหยามเหลียนเซิ่งใส่ลงไปด้วยล่ะก็ จบเห่แน่! โดนตบหน้าฉาดใหญ่แบบนั้น คงกลายเป็นตราบาปฝังใจเขาไปทั้งชีวิตแหง ๆ

ยอมสละอำนาจเองก็เรื่องหนึ่ง แต่โดนแย่งตำแหน่งบัญชาการไปกลางคันมันอีกเรื่องหนึ่ง ลองคิดดูดี ๆ แล้วผลลัพธ์มันเลวร้ายสุด ๆ เลยนะ

เขาเลยอาศัยจังหวะที่ยังหัวค่ำ รีบวิ่งไปหาเจ้าหน้าที่เทคนิคที่รับผิดชอบการตัดต่อ กะว่าจะไปลองเจรจาดูหน่อย

ประตูห้องแง้มอยู่ เขาค่อย ๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ ก็เห็นว่าข้างในมีคนนั่งอยู่แค่สองคน คนอื่น ๆ ก็น่าจะไปกินข้าวกันเหมือนกัน

หมอหลินกำลังอธิบายสุนทรียศาสตร์ทางภาพยนตร์ของตัวเองให้เจ้าหน้าที่เทคนิคฟังอยู่พอดี

“เอ่อ...” เจียงเจียเคอส่งเสียงพลางเดินเข้าไปทักทาย “สวัสดีครับครูฝึก”

ทั้งสองคนหันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็รีบหันกลับไปจ้องจอต่อ จากนั้นก็พยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย