เรียกคน

เรียกคน

พวกครูฝึกไม่ได้กังวลว่าเหลียนเซิ่งจะโกหกเลย

แม้จะยังมีเสบียงเหลืออยู่ครึ่งกล่อง แต่มันก็แค่ครึ่งกล่องเท่านั้น ถ้าเธอพาคนมาน้อย ก็ไม่มีทางจัดการพวกเขาทั้งหกคนได้ ส่วนถ้าพาคนมาเยอะ ต่อให้ทำสำเร็จก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ อยู่ดี เพราะสุดท้ายก็ต้องมาคัดคนออกกันเองภายในกลุ่มต่อ

พวกเขาเชื่อว่าในเมื่อเหลียนเซิ่งกล้าตัดสินใจแบบนี้ เธอก็คงไม่ก่อเรื่องผิดพลาดตื้นเขินพรรค์นั้นแน่

พอทั้งแปดคนเดินห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง เหลียนเซิ่งก็หยุดฝีเท้า เธอมองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว ก็กวักมือส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งยอง ๆ ลง

เมิ่งเจียงอู่อดใจรอไม่ไหวรีบถามขึ้นมาทันที “ตอนนี้จะทำอะไรกันต่อ?”

เหลียนเซิ่งตอบ “หาคนไปแจกแต้ม”

หลายคนพากันเหวอไปตาม ๆ กัน “อ๊ะ?”

เมิ่งเจียงอู่บอก “เธอคงไม่ได้ลืมหรอกนะ ว่าเป้าหมายหลักของการซ้อมรบครั้งนี้คือจัดการพวกครูฝึกน่ะ?”

กระสุนก็มีพอแล้ว แถมไม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกันซึ่ง ๆ หน้า ทำไมถึงไม่ร่วมมือกับพวกนักเรียนล่ะ?