กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 462 สวีฮุ่ยเหลียงพิโรธ
ห่างจากประตูใหญ่โรงพยาบาลไม่ถึงสิบเมตร เหลิ่งชื่อมีเหงื่อเย็นไหลเต็มใบหน้า ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างที่สุดเพราะความเจ็บปวด เขาคุกเข่าครึ่งตัวอยู่กับพื้น มือข้างที่ยังดีตบลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงทึบ พร้อมตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ไอ้พวกเวร... พวกแกมีก็รอข้าอยู่!”
ในห้องรักษาความปลอดภัย ยามที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ เมื่อได้ยินว่าข้างนอกเงียบลงแล้วก็ค่อย ๆ ปีนออกมาอย่างระมัดระวัง เขาก้มตัวก้าวไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปถึงหน้าต่าง เกาะอยู่ที่หน้าต่าง เอาตาแนบกับกระจก มองออกไปข้างนอกอย่างละเอียด