เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 422 สัตว์เดรัจฉาน
ในพริบตา เสียงหนึ่งที่แก่ชราและกังวานหนักแน่นก็ดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าขึ้นข้างหูของหลิวเทียนขุย หลิวเป่ย และหลิวตงกวาพร้อมกัน “หยุดมือ...โลกนี้ไม่มีกฎหมายบ้านเมืองแล้วหรือไง!” ให้พวกแกอาละวาดไร้ขอบเขตที่นี่ กล้าหาญรังแกชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างโจ่งแจ้งแบบนี้! ใครให้ความกล้าหาญเป็นหมาพวกแก...
หลิวเทียนขุยได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าที่บิดเบี้ยวเคร่งเครียดเมื่อครู่ก็ชะงักแข็งค้างในทันที จากนั้นก็สะบัดหน้ากลับไปทันที เห็นชายชราคนหนึ่งในเสื้อผ้านวมเก่าเดินเข้ามาจากนอกประตู ผมขาวยุ่งเหยิงกระจัดกระจายราวกับหญ้าหลงที่ถูกลมพายุพัด ในมือกำด้ามกล้องสูบยาเก่าไว้แน่น ฝีเท้าแม้จะเซซังบ้าง แต่ก็เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่อาจล่วงเกิน
หลิวเทียนขุยเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มจอมปลอมทันที มุมปากแสยะกว้าง ดวงตาเหลือเป็นเส้นเดียว ไขมันบนหน้าเบียดติดกันหมด เขารีบโบกมือ ท่าทางราวกับไล่แมลงวันที่น่ารังเกียจ ส่งสัญญาณให้หลิวตงกวาและหลิวเป่ยหยุดมือทันที