เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 421 ไอ้แก่ไม่ยอมตายนี่มันอยากเป็นวีรบุรุษ พวกแกสองคนก็ไม่ต้องละเว้นมือแล้ว
ตกประมาณสองทุ่มของวันถัดมา ในลานบ้านผุพังตะปุ่มตะป่ำหลังหนึ่งซึ่งอยู่สุดขอบเขตโซนสามของหมู่บ้านหลิวเจีย ใกล้กับที่รกร้าง ในห้องที่ตั้งอยู่ด้านหลังลานนั้น แสงไฟสลัวสาดไปทั่วทุกมุมราวกับคนชราอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง คนแก่ร่างผอมแห้งราวกับฟืนแห้ง สวมชุดจงซานสีฟ้าอ่อนที่ซักจนสีซีดและมีรอยปะหลายแห่ง หลังค่อม ก้มศีรษะต่ำ มือทั้งสองลูบเข่าตัวเองไม่หยุด ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า ในมือยังคีบม้วนยาเส้นที่มวนเอง ม้วนยานั้นสั่นระริกตามมือของเขา
ข้างกายเขามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดยีนส์ที่ไม่ค่อยพอดีตัว ร่างบางเล็กน้อย ในยามนี้เธอกำลังกัดริมฝีปากล่างแน่น มือทั้งสองลูบชายเสื้ออย่างกระวนกระวาย แอบเช็ดน้ำตาคราหนึ่ง ตาแดงก่ำ เขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย ผลักคนแก่เบา ๆ แล้วพึมพำตะกุกตะกักว่า “พ่อ อย่าถอนหายใจอีกเลยนะคะ บ่ายนี้หนูไปหาอดีตหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว ท่านรับปากว่าจะมาเป็นธุระให้เราเย็นนี้ค่ะ”