เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 327 ผู้จัดการผู้เปี่ยมด้วยสำนึกในความยุติธรรม
เหลยเจิ้นเทียนถูกรปภ.หลายคนลากเข้ามาในห้องเก็บของว่างเปล่าแห่งหนึ่งที่ลานหน้าคฤหาสน์ชุ่ยหูราวกับลากหมาตาย “ปัง” เขาถูกเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี ร่างกายกระแทกกับพื้นเย็นเยียบแข็งกระด้างอย่างรุนแรง เจ็บจนเขากัดฟันกรอด
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดไว้ แล้วตวาดใส่รปภ.กลุ่มนั้นอย่างโกรธเกรี้ยว “พวกแกไอ้สารเลว พวกแกไอ้สารเลว รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? บอกออกมาแล้วจะตกใจตายเลย!”
รปภ.ตาหนึ่งเขในคนหนึ่งทำหน้าดูถูก สีหน้าไม่สบอารมณ์ ก้มหน้าพึมพำเบา ๆ “แกเป็นใครไม่เห็นเกี่ยวกับอะไรกับพวกเราเลยสักนิด? แต่จะเอาไปชื่อแกมาขู่ให้พวกเราตกใจตาย งั้นขอโทษนะ พวกเราขี้ขลาดกันทุกคน แกหุบปากไว้ไม่ต้องพูดดีกว่า ไม่งั้นถ้าพวกเราเกิดตื่นเต้นกลัวจนฉี่ราดหน้าแกขึ้นมา แกจะเสียหน้ามากแค่ไหน!”