เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 318 ไม่ดี เราหลงกลแล้ว!
ริมถนนห่างจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตรอกหวยซู่ราวห้าหกเมตร รถอาวดี้สีดำคันหนึ่งนิ่งราวกับอสูรยักษ์ที่เงียบงัน เหลยเจิ้นสยงบนที่นั่งคนขับขมวดคิ้วจนเป็นร่องลึก บุหรี่ในมือสว่างวูบวาบในความมืด เขาสูบอย่างช้า ๆ แต่ละคำสูบราวกับกลืนกินความในใจทั้งมวล ควันลอยฟุ้งไปทั่วพื้นที่แคบ ๆ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออย่างกระวนกระวายเป็นระยะ เข็มนาฬิกาบนหน้าปัดเปล่งประกายประหลาดใต้แสงเรืองรองราวกับกำลังนับถอยหลังบางสิ่ง
นกฮูกบนต้นไม้ไม่ไกลออกไปราวกับผีแห่งราตรี ดวงตาอันน่ากลัวของมันจ้องมองเหลยเจิ้นสยง ส่งเสียงกรีดร้องอันน่าขนลุกเป็นระยะ เสียงนั้นราวกับกรงเล็บแหลมคมที่ฉีกท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงบ ถ้าเสียงนี้เล็ดลอดเข้าหูคนขี้ขลาด คงทำให้ขนลุกชันใจเต้นรัวและวิ่งหนีจากที่ที่น่ากลัวนี้ไปโดยไม่คิดชีวิต แต่เหลยเจิ้นสยงไม่ใช่คนธรรมดา เขาเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาแวบความรำคาญ