กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ภูเขาถล่ม!
【เจ้าเห็นหูว๋าพาหมอมา เจ้าจึงคารวะหนึ่งครั้ง】
【หมอจับชีพจรให้เจ้าด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม】
【ครู่หนึ่งต่อมา หมอก็เอ่ยชมว่าเจ้าช่างมีร่างกายแข็งแกร่ง บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ยังลุกเดินได้ไวถึงเพียงนี้】
【เจ้ายิ้มบาง ๆ แล้วส่งหมอเฒ่าเดินจากไป】
【หูว๋ากลอกตามองตาโต อึกอักอยู่นานก็ไม่ยอมไป】
【พอเห็นเจ้ามองเขาเงียบ ๆ จึงอ้ำอึ้งเอ่ยว่า “พี่หนาน ข้าจริงจังนะ ท่านรับข้าเป็นศิษย์เถอะ!”】
【เจ้ามองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเด็กหนุ่มร่างผอมบาง】
【ใจเจ้ารู้สึกถูกใจเล็กน้อย แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่รับ! ข้าเป็นเพียงบัณฑิตร่างอ่อนแอ”】