ตอนที่ 388 ฝู่จื่อ นายหิ้วฉันทำไม

ตอนที่ 388 ฝู่จื่อ นายหิ้วฉันทำไม

เสิ่นหลั่นเยว่ลุกพรวดขึ้นมาด้วยท่าหลี่ว์หยู่ต๋าถิง คราวนี้ลุกขึ้นได้สำเร็จ

“ดูท่าเวลาที่ไม่ได้เล่นงานฝู่จื่ออย่างหนัก ร่างกายของฉันเสิ่นซ่างเทียนก็ยังแข็งแรงดีนี่นา”

เสิ่นหลั่นเยว่วิ่งไปข้างเตียง ดึงม่านออกแล้วหลับตา รับรู้ความอบอุ่นจากแสงแดด

ท้องฟ้าต้นฤดูร้อนยังไม่ร้อนมาก

แสงแดดตอนนี้กำลังดี

“ไม่ได้เห็นแสงแดดสวย ๆ แบบนี้มานานแล้ว”

ใช่แล้ว สวย

สำหรับคนที่เพิ่งฟื้นจากอาการตาบอดกลับมามองเห็น คำว่าสวยใช้บรรยายแหล่งกำเนิดแสงได้ทุกชนิด

เสิ่นหลั่นเยว่เท้าคางอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องทิวทัศน์นอกหน้าต่างไม่กะพริบ