กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 387 ตื่นขึ้นมาในคืนเดียว ก็ได้เห็นแสงตะวัน
เสิ่นหลั่นเยว่ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปอวดที่หน้าประตู
“บรรพจารย์เอ็นดูฉันที่สุด ฉันกับบรรพจารย์ต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน”
“ครอบครัวใหญ่ของพวกเรามีคนตั้งมากมาย แต่ไม่มีที่ของนายตลอดไป”
“พอถึงวันที่นายตาย ต่อให้หาคนมาส่งศพก็ยังไม่มี นายได้แต่ร้องไห้ตายไปล่ะนะ”
“อีกอย่าง ฉันเสิ่นซ่างเทียนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด”
“เรื่องชั่ว ๆ ที่นายทำกับฉัน ฉันจำได้หมด ทั้งโจมตีว่าฉันเป็นบอดี้การ์ดบ้า ด่าว่าฉันไร้ความสามารถ
ฐานะต่ำต้อย พยายามฆ่าฉันตั้งหลายครั้ง นายเป็นตัวการที่ทำให้ฉันตาบอด”
“นายจะเป็นน้องชายแบบไหนของบรรพจารย์ก็ช่าง น้องหมู น้องหมา หรือน้องลา
ก็สำคัญสู้เส้นผมของฉันสักเส้นไม่ได้”