กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 301 ฉันจะตาบอดเมื่อไร
ครั้งนี้เสิ่นหลั่นเยว่ล้มค่อนข้างแรง หัวมึนงงไปหมด กว่าจะลุกจากพื้นได้ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งนาที
เดิมทีเธอหมดสติไปแล้ว แต่จู่ ๆ ได้ยินเสี่ยวหลานพูดว่าจะโทรหาฝู่เยี่ยนเซิน ก็พลันได้สติ
“เสี่ยวหลาน พื้นลื่น ฉันแค่ล้มเอง จะตกใจกันไปทำไม”
สิ่งแรกที่เสิ่นหลั่นเยว่ทำหลังลุกขึ้น คือรีบห้ามเสี่ยวหลานที่วิ่งลงไปชั้นล่างแล้ว
เสี่ยวหลานเงยหน้าถามอย่างสงสัย “คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ”
เสิ่นหลั่นเยว่เลิกคิ้ว “ฉันฝึกวิทยายุทธ์ จะเป็นอะไรได้ เอาน้ำชากับของว่างไปวางไว้ในห้องหลวี่หลวี่เถอะ เดี๋ยวพวกเราค่อยไป”
“อ้อ ได้”
เสี่ยวหลานเห็นสีหน้าเธอปกติ ดูกระปรี้กระเปร่าดี จึงไม่ได้สงสัยอะไรอีก
เสิ่นหลั่นเยว่ถอนหายใจโล่งอก