กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 137 นายจ้างฟู่กับบอดี้การ์ดเสิ่นใส่กางเกงตัวเดียวกัน
“อะไรอีกล่ะ?”
เสิ่นหลั่นเยว่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังไม่ทันเป่าแห้งก็เปิดหน้าต่างโผล่หัวออกมา ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น “ทำไมเป็นพวกนายสี่คนอีกแล้ว”
“มากันพร้อมหน้าขนาดนี้ นัดกันมาเล่นไพ่นกกระจอกหน้าประตูหรือไง”
ซ่งหลินโจวประนมมือ “ขอร้อง เปิดประตูให้พี่น้องพิการของฉันเข้าไปได้ไหม ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องคุกเข่าอยู่ตรงนี้กันหมด”
เขาหมดหนทางจริง ๆ แล้ว
ขึ้นเขาครั้งนี้ทรมานชะมัด รู้งี้ไม่น่ามาเลย
ถึงกับต้องมาคุกเข่าเป็นเพื่อนพี่น้องพิการแล้ว
เป็นท่านประธานเผด็จการจนถึงขั้นนี้ก็อัดอั้นไม่น้อย