กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 1 วันแรกเข้าประจำการ ฉันแบกประธานพิการขึ้นบ่า
เดือนตุลาคม เมืองหมิงเฉิง ภูเขาเสวี่ยหลิง
ฤดูหนาวปีนี้มาเยือนเร็วกว่าปกติ บนเขามีหิมะโปรยปรายแล้ว
เสิ่นหลั่นเยว่สะพายกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง ยกมือคารวะซือฝู่ซึ่งดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง กำลังโทรศัพท์คุยโวกับบรรดาศิษย์พี่
“ซือฝู่ บ้านฉันล้มละลายแล้ว ฉันจะลงเขาไปหางานกอบกู้กิจการของครอบครัว ลาก่อน!”
ซือฝู่หูตึงอยู่บ้าง “บ้านเธอรุ่งเรืองแล้ว ลงเขาไปรับมรดก แล้วยังรังเกียจว่าฉันจน ถึงกับถ่มน้ำลายใส่ฉันงั้นหรือ?”
เสิ่นหลั่นเยว่หัวเราะ ชี้ไปที่หัวตัวเอง “ซือฝู่ ฉันด่าว่าคุณเป็นตาแก่ไร้ค่า”
ซือฝู่เดือดพล่าน พุ่งปราดเข้าไปยกมือฟันลงใส่เสิ่นหลั่นเยว่
เสิ่นหลั่นเยว่รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องเล่นไม้นี้ จึงเบี่ยงตัวหลบแล้วออกวิ่ง “รู้อยู่แล้วว่าคุณไม่ได้หูหนวก พอเจอคำถามตอบยากก็ไม่ยอมตอบ