กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 ออกจากเขา
ในชั่วขณะที่เสี่ยวไป๋กลืนเลือดหยดนั้นลงไป
ลวดลายซับซ้อนในดวงตากลมดุจหยกแดงของมันเกี่ยวพันกันจนก่อเกิดเป็นอักขระยันต์อันเร้นลับ ก่อนจะวูบหายไปในพริบตา
ในเวลาเดียวกันนั้น
สวี่อวี้ซิ่วก็สัมผัสได้ว่าตนกับเสี่ยวไป๋ได้สร้างสายสัมพันธ์อันแปลกประหลาดขึ้นมา
เมื่อตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงนี้
สวี่อวี้ซิ่วจะยังไม่รู้ได้อย่างไรว่าเสี่ยวไป๋ทำอะไรลงไป
นางถอนหายใจเบา ๆ พลางมองเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาซับซ้อน “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย”
“นะ...นายท่าน!”
ในยามนั้นเอง เสียงใสบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของสวี่อวี้ซิ่ว