กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 170 พูดคุยเรื่อยเปื่อย
ในเวลานี้ จู้เหวยย่วนก็นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับของรถบรรทุกอย่างมั่นคงแล้ว
มือทั้งสองข้างของเขากำเข็มขัดนิรภัยแน่น ดวงตาเบิกกว้าง พลางมองสำรวจสภาพแวดล้อมแปลกใหม่แห่งนี้ด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น
เจิ้งเป่าเป่าซึ่งกำลังขับรถเหลือบมองเขาในจังหวะว่าง เห็นอารมณ์ทุกอย่างแสดงออกอยู่บนใบหน้า ท่าทางของเขาราวกับลูกแกะหลงทาง ทำให้เจิ้งเป่าเป่ามีความอดทนเพิ่มขึ้นหลายส่วน ทั้งยังเริ่มแนะนำค่ายทหารให้เขาฟัง
เรื่องที่พูดก็เป็นเพียงเรื่องหยุมหยิมธรรมดา อย่างเช่นอาคารไหนเป็นที่พักของหน่วยงานใด ตรงแยกข้างหน้าเป็นสหกรณ์บริการ เลี้ยวตรงหัวมุมไปก็จะเจอโรงเรียนอนุบาล ล้วนเป็นข้อมูลแสนธรรมดา แต่เมื่อออกจากปากเขากลับฟังดูมีชีวิตชีวาและน่าสนใจเป็นพิเศษ