กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 158 มาแล้ว มากันหมดแล้ว
หลังจากทั้งสองจากไป ประตูห้องก็ส่งเสียง “ก๊อก” ปิดกั้นเสียงอึกทึกจากโลกภายนอกเอาไว้ด้านนอก
กู้ลู่เหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง เริ่มเกลี้ยกล่อมตาแก่อู๋
“ตาแก่อู๋ ฟ้ามืดแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดก็ได้ รอภรรยาผมตื่นแล้ว ผมจะพาเธอกลับเอง”
แต่ตาแก่อู๋ไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปลากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งมาวางไว้ด้านข้าง ก่อนนั่งลงอย่างมั่นคงด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ แผ่นหลังตั้งตรงแน่วแน่
“ยัยหนูนี่ตามผมมา ผมก็มีหน้าที่รับผิดชอบ รอจนกว่าเธอจะตื่น ไม่อย่างนั้นผมวางใจไม่ได้”
เขาพิงหลังกับพนักเก้าอี้ มือทั้งสองข้างประสานกันวางไว้หน้าท้อง สีหน้าราวกับตัดสินใจแล้วว่าจะเฝ้าให้ถึงที่สุด ไม่มีท่าทีว่าจะลุกไปแม้แต่น้อย