กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 157 ฝันร้าย
ขณะที่จู้เหวยอียังหลับใหล คิ้วของเธอขมวดแน่นอยู่แล้ว แม้กู้ลู่เหยียนจะยื่นมือออกไป ใช้ปลายนิ้วลูบคลึงหว่างคิ้วให้เธอเบา ๆ แต่เพียงพริบตาเดียว หัวคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
ขนตายาวสั่นไหวอย่างไม่สบายใจ แววหวาดหวั่นที่ไม่อาจสลัดทิ้งลอยขึ้นระหว่างคิ้วและดวงตา แม้จะจมอยู่ในห้วงนิทรา ความกระสับกระส่ายจากฝันร้ายยังคงปรากฏชัดอยู่บนหว่างคิ้วที่ขมวดแน่น ราวกับเธอกำลังติดอยู่ในฝันร้ายที่ไม่อาจหลบหนี
หมอกอันสับสนวุ่นวายโอบล้อมจู้เหวยอีไว้ทีละชั้น ท่ามกลางสีเทาขาวอันไร้ขอบเขต ภาพที่ขาดวิ่นและพร่ามัววาบผ่านไปไม่หยุด
ข้างหูของเธอมีเสียงเพรียกหาอันอ่อนโยนและเร่าร้อน เรียกชื่อเธอเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งชัดเจนและอ่อนหวานผูกพัน