กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 112 เธอกล้าจริง ๆ
จู้เหวยอีหันหน้าหนีไปทันที กวาดตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง
“หาอะไร?”
กู้ลู่เหยียนวางอ่างล้างหน้าลงบนโต๊ะข้างเตียง ความหมายของคำถามนี้คือเขาจะช่วยเธอหา เพราะนี่เป็นห้องของเขาเอง ไม่มีใครรู้ว่าของแต่ละอย่างวางอยู่ตรงไหนได้ดีไปกว่าเขาแล้ว
จู้เหวยอีกะพริบตา แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับกู้ลู่เหยียน ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า
“จู่ ๆ ก็รู้สึกคันไม้คันมือ อยากหาอะไรที่ใช้ถนัดมือสักหน่อย นายว่าอะไรเหมาะ?”
กู้ลู่เหยียนฟังเข้าใจทันที เขาส่งเสียง ‘จึ๊’ อย่างเสียดาย หลังจากยอมอ่อนข้อให้หลายครั้งเข้า เขาก็แทบไม่มีเส้นตายอะไรเหลือแล้ว
เขามองท้องที่นูนเด่นของจู้เหวยอี ก่อนครุ่นคิดแล้วพูดว่า