ตอนที่ 243 อยากให้โลกนี้มีเพียงเราสองคนเหลือเกิน

ตอนที่ 243 อยากให้โลกนี้มีเพียงเราสองคนเหลือเกิน

เมื่อออกจากประตูจวนท่านเสนาบดีจาง ฉู่ซิงอี๋นึกถึงคำกำชับอย่างจริงจังของท่านเสนาบดีจาง ก็ยืนนิ่งอยู่นาน จนฉู่จ่านผลักเขา จึงได้สติ

“เรากลับบ้านกันเถิด” ฉู่ซิงอี๋ยิ้มให้เขา “คืนนี้ย่าเตรียมของกินอร่อย ๆ ไว้มากมายแน่”

หานซื่อรู้ว่าลูกชายต้องเดินทางไกล ย่อมจัดโต๊ะอาหารอร่อย ๆ ไว้เต็มโต๊ะ

น่าเสียดายที่บรรยากาศในบ้านเย็นเยียบราวกับย่างเข้าเหมันต์ ไม่มีใครมีสีหน้ายินดี ต่างนั่งกันอยู่คนละมุม ไม่ปริปากสักคำ

วั่งอันยังเล็ก แต่ก็รับรู้ได้ ก้มศีรษะน้อย ๆ ดวงตารูปผลซิ่งคู่โตเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ มองคนนั้นทีคนนี้ที ไม่กล้าเอ่ยคำ