กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 196 ข้าไม่มีสหายแล้ว
เสิ่นเยวี่ยหมิงตบไหล่เขา ปลอบว่า “เจ้าก็อย่าใจร้อนเลย บางทีหิมะอาจละลายในไม่ช้า”
นางเปลี่ยนเรื่อง พูดถึงเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้
ฉู่ซิงอี๋พอได้ยินเรื่องลูกสาว คิ้วและดวงตาก็อ่อนโยนขึ้นมาก อดยิ้มไม่ได้ว่า “แม่หนูนั่น รักหมาเสียยิ่งกว่ารักพ่อ หึ”
เขาม้วนแขนเสื้อขึ้น เตรียมไปช่วยทำรั้วด้านหน้า
เพื่อชีวิตหมาของซิงซิง วั่งอันก็เฝ้าอยู่ข้าง ๆ คอยยื่นไผ่ให้พ่ออย่างขยันขันแข็ง
“พ่อ ทำไมซิงซิงเป็นหมา แต่หนูไม่เป็นหมาล่ะ”
ฉู่ซิงอี๋ “...”
ตอนนี้ลูกสาวโตขึ้น คำถามที่นางถามมา เขามักรับมือไม่ทัน
กลับเป็นหานซื่อที่พูดฉอด ๆ อย่างคล่องแคล่ว