ตอนที่ 187 ข้าก็มีเบี้ยหวัดเช่นกัน

ตอนที่ 187 ข้าก็มีเบี้ยหวัดเช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางหมอกบางเบาของต้นฤดูใบไม้ผลิ สี่ว์หวาหดคอ เดินมาหน้าฉู่ซิงอี๋ด้วยสีหน้าหวาดระแวงเต็มที่ ไม่กล้าเงยหน้ามองเลยแม้แต่น้อย

ฉู่ซิงอี๋เอามือไพล่หลัง เห็นอาการเช่นนั้นก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร

“เอาเถอะ ข้าไม่โทษเจ้า”

สี่ว์หวาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ยิ้มร่าเมื่อมองฉู่ซิงอี๋ “ข้าว่าน้องสะใภ้เป็นคนดี บอกนางไปต้องไม่ผิดแน่ ท่านดีกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก”

“หรือ” ฉู่ซิงอี๋ถลึงตาใส่เขา “คนขับรถม้าของท่านใดกันที่ปากไม่แน่นเหมือนเจ้า ต่อไปเจ้าต้องจำไว้ ต้องฟังข้าเท่านั้น”