กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 174 ชาตินี้เขาช่างพูดมากเสียจริง
เสียงฝนโปรยปราย หยดน้ำใต้ชายคาค่อย ๆ รวมกันเป็นสายฝน ตกลงในโอ่งใหญ่ที่วางอยู่มุมหนึ่ง ข้างในนั้นบัวที่ร่วงโรยเหลือเพียงก้านบัวสองสามก้าน รอเพียงปีหน้าจะผลิกิ่งใหม่
เสียงเคาะหน้าต่างดังขึ้น ปลุกคู่ยวนยางที่กอดกันเงียบ ๆ ในห้องให้ตื่น
เสิ่นเยวี่ยหมิงลุกขึ้น มองฝนหมอกที่พร่ามัวภายนอก ถอนหายใจ “ฝนนี้ไม่รู้จะหยุดเมื่อใด”
“เอ๊ะ?” นางยื่นศีรษะออกไป เห็นแผ่นหลังของฉู่จ่านข้างหน้าต่าง ยิ้มกล่าว “ฉู่จ่าน เจ้ากับวั่งอันกลับมาแล้วหรือ นางแอบกินขนมหวานหรือไม่?”
ฉู่จ่านยังไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือวางของสองสามอย่างลงบนขอบหน้าต่าง แล้วรีบวิ่งหนีไป