ตอนที่ 164 ข้าไม่ยักรู้ว่าตนไร้ประโยชน์เช่นนี้

ตอนที่ 164 ข้าไม่ยักรู้ว่าตนไร้ประโยชน์เช่นนี้

ฉู่ซิงอี๋ย่อมจดจำได้

เขาหัวเราะขึ้นมา ถือจอกสุรา ยืนขึ้นแล้วกล่าวเสียงกังวาน “ข้าได้รับการเลี้ยงดูจากแม่ม่ายผู้เดียว กินความขมขื่นมามาก ถูกกลั่นแกล้งมามาก วันหนึ่งท่านแม่แบกฟืน ข้าเดินตามหลังก็แบกฟืน คนยังเล็กนัก แรงก็มีน้อย ฟืนมีหนามเล่มหนึ่งทิ่มข้าเจ็บยิ่งนัก ข้าก็เหนื่อยจนร้องไห้ ท่านแม่ก็ร้องไห้ ร้องไห้พลางดึงข้าพลาง แต่พวกข้าไม่กล้าหยุด หากไม่มีฟืนก็ทำอาหารไม่ได้ ต้มน้ำไม่ได้ ฤดูเหมันต์คงหนาวตาย ภายหลังมีท่านผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น...”

ดวงตาของฉู่ซิงอี๋เป็นประกายแวววาว ราวกับมีเปลวไฟดวงหนึ่งลุกโชนอยู่ภายใน เต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวัง