กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 139 แค้นใหม่แค้นเก่า
เสิ่นเยวี่ยหมิงใจหายวาบ รีบวิ่งเข้าไป “ปล่อยเขาเถิด พวกเจ้าชายฉกรรจ์มากมายขนาดนี้ รุมรังแกเจ้าหนูเพียงคนเดียวเช่นเขา มีความหมายอะไร”
ชายผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาห้ามปราม
“ฮูหยิน ท่านอย่าเข้าใกล้เกินไปนัก เจ้าหนูคนนี้เป็นลูกหมาป่า ปากจัดฟันแหลม ใครขวางหน้าก็กัด ครู่ก่อนยังต่อยท่านเหลียนของพวกข้าไปหมัดเดียว แถมกัดเจ้าหน้าที่พวกเราบาดเจ็บไปหลายคนด้วยขอรับ”
ฉู่จ่านราวกับไม่ได้ยินเสียงใด จ้องเหลียนจวิ้นเขม็ง หนังตาฉีกจะแตก ออกแรงดิ้นรนสุดกำลัง ในปากยังส่งเสียงอ๊า อ๊า วุ่นวาย ราวกับคนบ้าเต็มประดา
เสิ่นเยวี่ยหมิงเห็นเขาคลุ้มคลั่งเช่นนั้นก็หวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ในใจไม่เคยเชื่อว่าฉู่จ่านจะพลันเป็นบ้าคลั่ง