กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 122 เช่นนั้นต่อไปเจ้าดีกับข้าให้มากขึ้น
รออยู่นานสองนาน หญิงชราตัวเล็กก็ยังไม่ออกมา เสิ่นเยวี่ยหมิงจึงจนปัญญาอย่างยิ่ง
“ท่านแม่ สวมเสื้อผ้าเสร็จหรือยังเจ้าคะ” นางผลักประตูเบา ๆ “หากเสร็จแล้ว ข้าจะเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ”
หานซื่อยืนอยู่หน้ากระจกทองแดงด้วยท่าทีประหม่า เสื้อผ้าที่สวมอยู่พอดีตัวอย่างยิ่ง เพียงแต่หลายปีมานี้นางไม่เคยสวมสีสันสดใสเช่นนี้ จึงรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง
เมื่อเห็นเสิ่นเยวี่ยหมิงเข้ามา นางก็ทำตัวไม่ถูก ก้มหน้าลูบผมและดึงเสื้อผ้าอยู่ไม่หยุด รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง
“สีสันฉูดฉาดเกินไปแล้ว ข้าเปลี่ยนชุดดีกว่า ข้าเป็นเพียงหญิงชราชาวบ้านผู้หนึ่ง จะต้องแต่งตัวเช่นนี้ไปทำไมกัน”