กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 87 ท่านทั่นฮวาเช่นนี้ช่างน่าขันนัก
เดินมาถึงข้างทางเล็กที่ไร้ผู้คน เฟยไจ๋ขาอ่อนก็คุกเข่าลงไป ร้องไห้ไปเช็ดน้ำตาไป
“ฮูหยินฉู่ ข้าไม่ใช่ไม่อยากไปเก็บสมุนไพร แต่ข้าไม่กล้าไป ลุงข้าไม่ให้ข้าไปทางการ ขอท่านโปรดช่วยลุงข้าด้วย ลุงข้ากำลังจะตายแล้ว...”
เสิ่นเยวี่ยหมิงฟังเขาพูดวกไปวนมาอย่างไร้ลำดับ ก็เต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้ามีท่านอาหรือ”
เด็กพวกนี้อย่าดูแต่น่าสงสาร แต่ก็น่าชิงชัง วันปกติลักเล็กขโมยน้อยก็แล้วไป ปากยังไม่มีความจริง ในสิบประโยคย่อมมีเก้าประโยคครึ่งที่เป็นเท็จ
ก็ต้องใช้เวลาคลุกคลีกันไม่น้อย พวกเขาจึงไว้ใจกันมากขึ้น นางจึงเข้าใจพวกเขามากขึ้น
เฟยไจ๋ส่ายหน้าอย่างเศร้าใจ
ที่แท้ไม่ใช่ท่านอา แค่คนน่าสงสารที่อยู่รวมกัน