ตอนที่ 81 เจ้าต้องขอบคุณข้า

ตอนที่ 81 เจ้าต้องขอบคุณข้า

ยามวสันต์สรรพสิ่งผลิใบ ท่านทั่นฮวาเดิมก็ปราณโลหิตเข้มแข็ง ยิ่งถูกบำรุงจนเกินไปเสียอีก

เสิ่นเยวี่ยหมิงเห็นเหงื่อผุดที่หน้าผากเขา แววตาเปล่งประกาย แก้มทั้งสองแดงระเรื่อ ก็อดหัวเราะพร์วดออกมาไม่ได้

นางโอบรอบคอเขา พลางเอ่ยเสียงอ่อน “ท่านแม่นี่ช่างหาทางเปลี่ยนวิธีเร่งให้เราเลี้ยงเด็กกันเสียจริง”

ไข่ห่านพวกนั้นเก็บมาแล้วเก็บอีก หญิงชราตัวเล็กผู้นั้นเฝ้าคิดถึงและปรารถนาให้เด็กน้อยถือกำเนิดจริง ๆ

นางเองก็ไม่แน่ใจว่าเด็กคนนี้จะมาเร็วขึ้นหรือไม่ แต่คิดว่าคงไม่เป็นเช่นนั้น ฟ้าช่วยนางไว้ แต่ก็คงไม่เปลี่ยนเส้นทางประวัติศาสตร์

เรื่องของหลี่เซินคราวก่อนก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง

ฉู่ซิงอี๋เห็นนางยังเหม่อลอยในยามนี้ ก็ออกแรงอย่างหนัก ทันใดได้ยินเสียงนางร้องแผ่วเบา เขาพอใจแล้วโอบนางลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “เจียวเจียว มองข้าสิ”

มือของเสิ่นเยวี่ยหมิงวางอย่างหมดเรี่ยวแรงบนบ่ากว้างของเขา ผมดำสยายดั่งน้ำตก ดอกเหมยแดงผลิบาน แววตากระจัดกระจาย ดวงตารูปผลซิ่งชุ่มน้ำค่อย ๆ หันมา ก้มมองเขาอย่างว่าง่าย

ในดวงตาสีดำสนิทนั้น สะท้อนเงาเขาเต็มไปหมด