กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 2 แต่เขามีสิทธิ์อะไร?
บางทีอาจเป็นเพราะคิดมากตอนกลางวันจนฝันถึงตอนกลางคืน ความแค้นในใจของเสิ่นเยวี่ยหมิงจึงพลุ่งขึ้นมาทันที นางนอนไม่ค่อยสงบ ใบหน้าที่ถูกลืมเลือนไปหลายปีกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในห้วงความคิด
นอนได้ครึ่งทาง นางก็ตื่นขึ้น
ร่างกายมีอาการปวดเมื่อยบ้าง เป็นเรื่องปกติที่วัยชราพามา นางรู้สึกว่าร่างกายของตนปีหนึ่งแย่ลงกว่าปีหนึ่ง อาจไม่นานก็คงได้ไปอยู่ร่วมกับผีที่ตายไปแล้ว
ราตรีฤดูใบไม้ร่วงหนาวเย็น แต่เหตุใดรู้สึกหนาวกว่าคืนเมื่อวานนัก
“อืม น้ำ” นางไม่ทันได้คิด ตัวสั่นเล็กน้อย เอ่ยพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า