กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 ภารกิจของข้า
หลิ่วอวี่อันเลิกคิ้ว เอียงปลายกระบี่จ่อลำคอของอีกฝ่าย “เขาดวงจิตปลิวหายดวงกายแตกซ่าน ไม่เข้าสู่สังสารวัฏ เจ้าต่อให้ได้กระดิ่งสะกดดวงจิตมาก็ไม่อาจชุบชีวิตเขาได้”
จอมมารไม่เอ่ยคำใดอีก ดวงตาหมดเรี่ยวแรง แผลบนหัวใจยังคงไม่อาจสมานได้เนิ่นนาน
“การบรรลุเป็นเทพมาหมื่นปี แท้จริงแล้วเพราะสูญสิ้นทุกความรู้สึกไปจนหมดจึงเห็นโลกมนุษย์ไร้รสชาติ หรือว่าในใจยังหลงเหลือความรู้สึกอยู่เพียงเสี้ยวหนึ่ง แต่กลับเกลียดที่ข้าวของยังคง ผู้คนผันแปรกันแน่?”
คมกระบี่เปล่งประกายเย็นเยียบ ชี้ตรงไปยังกลางอกของเขา “สงครามพันปี วันนี้ถึงเวลาที่ต้องตัดสินให้จบสิ้นเสียที”
ในที่สุดจอมมารก็ลืมตาขึ้นอีกครา เสียงเบาหวิว “หลิ่วอวี่อัน เมื่อพันปีก่อน เจ้ามองเห็นได้มากเพียงใดกันแน่?”