กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 ข้าไม่ยอมแต่ง
เมื่อหลิ่วอวี่อันรู้สึกตัว เขากำลังถูกเสวียนตู้อุ้มไว้ในอ้อมแขน วิ่งสุดฝีเท้ามาตลอดทาง
แสงขาวจ้าจนเขาต้องหยีตาสองชั้นโดยจิตสำนึก สมองยังไม่ทันกลับมาทำงานในทันที จึงได้แต่นิ่งเฉยจ้องไปที่คางของเสวียนตู้
ถึงแม้เมื่อวานเขาจะถือว่ายินยอมเองก็เถิด แต่เขาก็ไม่คิดว่าเสวียนตู้จะเลยเถิดถึงเพียงนั้น!
ยามนี้เอวก็ปวดหลังก็เมื่อย แม้แต่แรงยกมือยังไม่มี
หลิ่วอวี่อันเริ่มขบคิดคำถามปรัชญาสามข้อแห่งชีวิต
ข้าคือใคร? ข้าอยู่ที่ใด? ข้าจะทำอะไร?
เสวียนตู้รู้ตัวว่าเขาตื่นแล้ว จึงหยุดฝีเท้าอย่างฉับพลัน วางเขาลงบนก้อนหินกลางภูเขาให้เขานั่งดี ๆ
จากนั้นก็ทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ถึงกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้น