กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ข้าจะร้องไห้แล้ว
เสวียนตู้ได้สติเพียงชั่วขณะเดียว พอเห็นว่าอีกฝ่ายยอมอยู่ต่อ เขาย่อมไม่มีใจไปสนใจการต่อต้านของหลิ่วอวี่อันอีก
หลิ่วอวี่อันไม่ยอมให้จูบ เขาก็ทำอย่างอื่นแทน
เขายื่นมือโอบเอวหลิ่วอวี่อันไว้ แล้วทาบริมฝีปากลงข้างแก้มอีกฝ่าย จูบเบา ๆ สองครั้ง ราวกับปลอบใจ
รอบข้างมืดสลัวเกินไป เขาจึงมองไม่เห็นเลยว่าหลิ่วอวี่อันมีสภาพราวกับถูกหมากัดแทะ ทั้งใบหน้าซีดขาวจนน่ากลัว
หลิ่วอวี่อันหลับตาลง กำหมัดแน่น เม้มริมฝีปากเข้าหากัน ต่อต้านการเข้าใกล้ของเขาอย่างยิ่ง
เสวียนตู้หยั่งเชิงขีดเส้นตายของเขาไปทีละก้าว เห็นว่าจูบที่แก้มแล้วอีกฝ่ายไม่ขัดขืน ก็ลองเคลื่อนไปจูบที่ลำคอ