เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ข้าลูบจิ้งจอก
จันทราลับฟ้า อีกาคำรน ราตรีดั่งสายน้ำ
เสวียนตู้มาถึงนอกถ้ำหิน แต่ไม่กล้าเข้าไป เอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ามาช้าไป”
หลิ่วอวี่อันนึกว่าเขาบาดเจ็บ จึงคลายผนึกถ้ำหิน เดินไปถึงเบื้องหน้าเขา เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องรู้สึกผิดดอก”
แสงจันทราปกคลุมทั้งสองคนอย่างนุ่มนวล หลิ่วอวี่อันคิ้วตาคมเย็น สวมอาภรณ์สีครามขาวผ่อง ผมดำราวผ้าไหมไม่มัด ร่วงลงบนไหล่ซ้ายอย่างเป็นธรรมชาติ
ใบหน้าของเขาถูกแสงจันทราสาดส่อง งดงามอ่อนโยนและบริสุทธิ์จนหาใครเทียบยาก
เสวียนตู้เผลอผ่อนลมหายใจให้เบาลง เกรงว่าจะรบกวนเขา
หลิ่วอวี่อันถามว่า “บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ครานี้เสวียนตู้ไม่ถลึงตาใส่แล้ว ก้มศีรษะลง ลองเชิงถามว่า “หากข้าบอกว่าไม่ดี เจ้าจะเวทนาเห็นใจข้าหรือไม่”
หลิ่วอวี่อันอดขำไม่ได้ “คำพูดอันใดกันนี่”