เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ข้าก็จนปัญญาแล้ว
คณะหนึ่งพักที่จวนหลินสามวัน
อสูรงูตนนั้นคิดว่าตัวเองจะปลอดภัยไร้กังวลภายใต้การปกป้องของคุณชายใหญ่หลิน แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายคุณชายใหญ่หลินจะมอบนางออกไป
เมื่อถูกเอาผลึกแกนอสูรออก นางเต็มตาไม่เชื่อ เอ่ยถามซ้ำไม่หยุด “เจ้าไม่ได้ชอบข้าหรือ? เหตุใดจึงมองข้าตายได้ทั้งอย่างนั้น?”
แต่คุณชายใหญ่หลินเพียงจ้องนางด้วยสายตาสงสารนั้น ใบหน้าซีดป่วยมีร่องรอยเศร้าเล็กน้อย สุดท้ายเบือนสายตาหนี ทนดูนางไม่ได้
“เป็นพวกเราที่ติดค้างนาง... ข้าไม่อาจ... แทนนางให้อภัยเจ้า” เสียงคุณชายใหญ่หลินสั่นเครือ “เจ้าไปเถิด ข้าไม่มีหน้าเผชิญผู้คนในโลกนี้อีกแล้ว การไว้ชีวิตเจ้าเป็นสิ่งเดียวที่ข้าทำเพื่อเจ้าได้ เมื่อเจ้ากลับสู่ป่าไม้ ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า”
“ข้าไม่อยากตาย... เจ้าช่วยข้า สามี เจ้าช่วยข้าด้วย—”
แม้อสูรงูจะไม่เต็มใจพันอย่าง สุดท้ายก็ถูกเสวียนตู้กระชากแกนอสูรออกอย่างหยาบกร้าน กลับกลายเป็นงูที่ไม่รู้จักมนุษย์