เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ข้าไม่พอใจ
หลิ่วอวี่อันจ้องมองโซ่ตรึงดวงจิตที่คอของเสวียนตู้ หากของสิ่งนี้เป็นเหมือนห่วงทองบนหัวลิงได้ก็คงดี พอเขาไม่พอใจเสวียนตู้ ก็จะท่องมนตร์รัดเกล้า ให้เสวียนตู้เจ็บปวดจนคลานไปทั่วพื้น
น่าเสียดายที่โซ่ตรึงดวงจิตไม่มีความสามารถนี้
เจ้าสารเลวคนนี้…
แม้แต่พี่น้องร่วมสำนักก็ยังไม่ยอมปล่อย
หลิ่วอวี่อันสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ระงับเจตนาสังหารของตนไว้ กระบี่ไร้ลักษณ์กลายเป็นแสงดาวเป็นจุด ๆ แล้วสลายไป
เขาเก็บกระบี่ ไม่มองเสวียนตู้อีกต่อไป ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ “ชิงหนิง เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?”
หลี่ชิงหนิงกินโอสถลงไป ใบหน้าค่อย ๆ มีสีเลือด เอ่ยอย่างนอบน้อม “หลังจากพวกท่านจากไป อสูรงูก็คลั่งขึ้นมาฉับพลัน ไม่รู้เป็นเช่นไรก็หลุดจากการพันธนาการ ข้ากับชิงเจิ้งคิดจะปราบนาง ทั้งสองฝ่ายรบกันไปมาพอ ๆ กัน ศิษย์พี่เขา…”
นางพูดถึงตรงนี้ก็ไม่พูดต่อ
เห็นได้ชัดว่าเสวียนตู้ไม่เพียงไม่ช่วย ยังฉวยโอกาสลอบโจมตีทั้งสองคนอีก