เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 ข้าลี้หนีไปแล้ว
หลิ่วอวี่อันหยิบโอสถขับไล่อสูรเม็ดหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ
เพียงฟังชื่อก็รู้ว่าของสิ่งนี้ใช้จัดการอสุรกาย
เมื่ออสุรกายสัมผัสกลิ่นอายของโอสถนี้เข้า แขนขาทั้งสี่จะกระตุกเกร็ง ลมหายใจลำบาก และหนีไปยังที่โล่งกว้างตามสัญชาตญาณ ผู้บำเพ็ญเซียนใช้โอสถนี้โดยทั่วไปเพื่อไล่อสูรไปยังที่ไร้ผู้คน ป้องกันไม่ให้ราษฎรได้รับบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจขณะปราบอสูร
เขาย่องไปถึงหน้าห้องนอนของซูเหนียง แล้วเอียงตัวฟังความเคลื่อนไหวข้างใน
ในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ ดูเหมือนกำลังนอนหลับ
ยึดหลักที่ว่ายอมฆ่าผิดยังดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ หลิ่วอวี่อันกล่าวคำขอโทษในใจครั้งหนึ่ง แล้วยังคงบีบโอสถขับไล่อสูรให้แตก
ขอเพียงเป็นอสูรที่มีจิตมุ่งร้าย ก็ต้องสังหารให้สิ้นซาก
ซูเหนียงในห้องรับรู้กลิ่นอายของโอสถขับไล่อสูรได้อย่างรวดเร็ว ในฐานะอสูรตัวหนึ่ง นางตกใจกลัวจนพลิกตัวลงจากเตียง แล้วกระโดดออกทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนอง