บทที่ 48 - ฟ้าดินลงทัณฑ์

บทที่ 48 - ฟ้าดินลงทัณฑ์

"กรี๊ด!" บนรถม้า เสียงหวีดร้องของหนานลู่ดังก้องทะลุหมู่เมฆ

จวินอี้โม่ "เจ้าช่วยหยุดส่งเสียงร้องได้หรือไม่ คนไม่รู้เรื่องเขาจะคิดว่าเปิ่นหวางทำอะไรเจ้าเข้า"

หนานลู่เอ่ยด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวใจ "บะหมี่เปรี้ยวเผ็ดของข้าหลุดลอยจากข้าไปเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าร้องได้หรือ ทำไมท่านถึงไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ ข้าลืมไปเสียสนิทเลย เสียดายเหลือเกิน การทิ้งขว้างทำลายอาหารจะต้องถูกฟ้าดินลงทัณฑ์นะเจ้าคะ"

จวินอี้โม่ "น่าจะเป็นเพราะเจ้าไม่ได้กิน เจ้าเลยอยากจะแช่งให้คนอื่นถูกฟ้าดินลงทัณฑ์เสียมากกว่ากระมัง"

หนานลู่ทำทีไม่ยอมความ "ฮึ่ม ข้าไม่สน เป็นเพราะท่านไม่บอกข้าแต่แรก ท่านต้องไปช่วยข้าบดมันหวานใหม่อีกรอบ เอาแบบที่หานเฟิงทำ ซัดฝ่ามือบดทีละหัว"