กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 22 - ย้อนรอยหนามยอกเอาหนามบ่ง
ด้านนอกกระโจม หนานลู่เลือกพื้นที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง ก่อนจะกวักมือเรียกเฉิงอวี่อย่างยโสโอหัง "เจ้าคนอัปลักษณ์ไร้เทียมทาน ไสหัวเข้ามาได้แล้ว ข้าไม่มีทางออมมือให้เจ้าหรอกนะ ข้าจะทำให้เจ้าต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต จนหน้าบวมกลายเป็นหัวหมูไปเลย"
เฉิงอวี่ "..."
แม่นางคนนี้พูดจาอะไรกัน ทำไมเขาถึงฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด
หนานเฟิงที่ถูกหานซู่สั่งให้คนหามออกมานอนบนเปลพยาบาลด้วยความหวังดี มองดูหนานลู่ด้วยความจนปัญญา นางคงไม่ได้คิดจะใช้วาจาเอาชนะคู่ต่อสู้หรอกนะ