122

บทที่ 122 เผ่าภูต

“เจ้านาย ทำไมจู่ ๆ พี่สาวกับคนอื่น ๆ ถึงรีบร้อนกลับไปกันล่ะ?” จือจือใช้สองมือเท้าคาง นั่งอยู่บนไหล่ของมู่จิ่นพลางมองคลื่นทะเลซัดกระทบโขดหินริมฝั่ง

เดิมทีทุกคนนัดกันว่าจะออกมาเที่ยวด้วยกัน แต่หลังจากเพิ่งดูพระอาทิตย์ขึ้นเสร็จ เยว่หยิงกับคนอื่น ๆ ก็ได้รับแจ้งว่าต้องส่งรายงานการสำรวจ พวกเธอจึงกลับไปเร่งทำงาน ส่วนพ่อกับแม่ตั้งใจจะไปเดินเที่ยวที่อื่น

มู่จิ่นอยากอยู่ริมทะเลต่ออีกสักพัก จึงไม่ได้ออกไปด้วยกัน

“พี่สาวกับคนอื่น ๆ ต้องกลับไปเขียนรายงาน พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้สักพัก เมื่อวานนัดกับเชี่ยนเชี่ยนไว้แล้วว่าวันนี้จะไปเที่ยวด้วยกันอีก แล้วค่อยไปพบแม่ของเธอด้วย” มู่จิ่นอธิบายให้เหล่าเจ้าตัวเล็กข้างกายฟัง

“อย่างนี้นี่เอง” จือจือพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ

“เจ้านายดูเหมือนจะชอบริมทะเลมากเลยนะ?” ซุ่ยหว่านเอาแก้มแนบแก้มเจ้านาย พลางเอ่ยเสียงเบา

“ฉันก็รู้สึกว่าเจ้านายชอบที่นี่มากเหมือนกัน” จี้ไป๋สะบัดหาง พร้อมกับทอดสายตามองออกไปยังมหาสมุทร

“ใช่ ที่นี่สวยมาก อากาศก็ดีด้วย” นี่คงเป็นความฝังใจจากชาติก่อนของเธอ เมื่อปล่อยประสาทสัมผัสออกไปอย่างเต็มที่ในสถานที่แห่งนี้ เธอก็สามารถรับฟังเสียงของท้องทะเลได้

พลังจิตค่อย ๆ แผ่คลุมผืนน้ำบริเวณนี้เพื่อสัมผัสพืชใต้ทะเล จุดแสงสีเขียวนับไม่ถ้วนลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ ก่อนจะหลอมรวมเข้าสู่ร่างของมู่จิ่น ทุกครั้งที่เกิดการสอดประสานกับพืช พลังพิเศษของเธอจะบริสุทธิ์ขึ้นอีกเล็กน้อย และพลังจิตก็จะมั่นคงยิ่งขึ้นเช่นกัน