111

บทที่ 111 สมทบกัน

“น้องสาว? หรือว่าเธอมาช่วยพวกเราจริง ๆ?” ฉีอวี่ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ขอแค่ได้อยู่ข้างมู่จิ่น เธอก็จะรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยมทันที

“ก็มีความเป็นไปได้นี้จริง ๆ บางทีนี่อาจเป็นสัมผัสทางใจก็ได้” มีอาพูดจบก็เรียกร่างจิตบัวหิมะของตนออกมา ปลดปล่อยปัจจัยเยียวยาเพื่อเร่งให้บาดแผลของเยว่หยิงสมานเร็วขึ้น

มู่จิ่นให้ความสำคัญกับเยว่หยิงเป็นพิเศษ เรื่องนี้มีอาสังเกตเห็นไม่นานหลังจากที่เธอกับฉีอวี่ตามมาอยู่ที่ดาวหมายเลข 007 จะอธิบายอย่างไรดี? ก็คงเป็นความรู้สึกประมาณว่า ถ้าเยว่หยิงเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ วินาทีถัดไปมู่จิ่นก็คงเข้าสู่ด้านมืดได้ทันที

“ดูเหมือนพวกเราจะเข้าทางตันแล้ว อาหารกับน้ำคงประคองได้อีกไม่กี่วัน ดินที่นี่ก็ไม่เหมาะกับการปลูกพืชพลังงาน แถมการเพาะปลูกยังใช้พลังจิตไม่น้อย ทุกคนก็ไม่มีเวลาฟื้นฟูตัวเองดี ๆ แค่ก ๆ ชีวิตแบบร้องเรียกฟ้าก็ไร้เสียงตอบ เรียกดินก็ไร้การขานรับนี่ทรมานชะมัด”

ร่างกายเริ่มชาจนแม้แต่หายใจก็ยังรู้สึกเหนื่อย สมองหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนอยากหลับไปทั้งอย่างนั้น

เมื่อเห็นความผิดปกติของเยว่หยิง มีอาจึงตบไหล่เธอเบา ๆ “เยว่หยิง อย่าหลับนะ ตื่นก่อน มีอะไรไม่ปกติ”

พอหันไปอีกทาง เธอก็พบว่าคนบาดเจ็บต่างมีอาการแบบเดียวกัน ฉีอวี่จึงรีบไปหาศาสตราจารย์ฉี

“ศาสตราจารย์ฉี คนเจ็บมีอาการผิดปกติค่ะ”