กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 515 ยงเจิ้งเสด็จเยือนกะทันหัน
“ใจคนยากแท้หยั่งถึง ระวังไว้ย่อมไม่ผิด”
เสียงของอันหลิงหรงฟังดูเลื่อนลอยยิ่ง
ทั้งที่อยู่ไม่ไกลจากนางนัก แต่เมื่อเจินหวนได้สติจากคำพูดนั้น กลับรู้สึกราวกับอันหลิงหรงอยู่ห่างจากตนด้วยกำแพงไร้รูปร่างที่ยากจะข้าม
“หลิงหรง เจ้าเป็นอะไรไป?”
เพราะในใจพลันเกิดความรู้สึกระลอกบาง ๆ ขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ เจินหวนจึงถามสิ่งที่สงสัยออกไปโดยไม่ลังเล
“ไม่มีอะไร ข้าเพียงอยากเตือนท่านพี่ อย่ามองจิตใจผู้คนดีงามเกินไป”
อันหลิงหรงยิ้มให้เจินหวนแล้วกล่าวต่อว่า “แม้แต่ท่านกับข้า การได้พบกันก็เป็นวาสนา แต่ไม่มีผู้ใดรับรองได้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะคงเดิมตลอดไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้อื่น”