กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411 ย่อมอดหวั่นวิตกมิได้
“นายหญิงน้อย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ!”
ทันทีที่พ้นเขตตำหนักโซ่วคัง เป่าจวนก็ราวกับกลับมาพูดได้อีกครั้ง นางพาอันหลิงหรงไปตามหาเกี้ยวนุ่มกับขันทีน้อยที่รับหน้าที่ยกเกี้ยว ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมถามไถ่อันหลิงหรงด้วยความเป็นห่วง
ก่อนหน้านี้ที่ตำหนักอี้คุนของหวากุ้ยเฟย เมื่อถูกหวากุ้ยเฟยหาเรื่อง เป่าจวนร้อนใจแทบแย่ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ได้แต่ตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ
ในที่สุดก็รอจนไทเฮาเสด็จมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ก่อนที่เป่าจวนจะทันดีใจ อันหลิงหรงก็ถูกไทเฮาพาเข้าไปยังท้องพระโรงด้านในเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง