กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 เกินพอดีย่อมเสีย
“ในที่สุดก็จบเสียที…”
ภายใต้แรงกดดันจากหวาเฟยทุกด้าน เฉาฉินโม่รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ
กว่าจะหลุดพ้นจากการรั้งตัวของอีกฝ่ายและออกจากตำหนักหวาเฟยมาได้ เฉาฉินโม่ก็รู้สึกราวกับผ่านไปนานชั่วกัปชั่วกัลป์
เฉาฉินโม่มองดวงอาทิตย์ที่ถูกเมฆหมอกบดบังอยู่บนฟ้า ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ แต่แล้วก็จำต้องฝืนรวบรวมกำลังใจขึ้นมา
ไม่ว่าอย่างไร นางต้องพยายามให้ดี จึงจะสร้างอนาคตอันงดงามให้ตนเองและบุตรสาวได้!
ก่อนจะถึงวันนั้น นางต้องซ่อนตัวรอจังหวะไปก่อน เพราะสิ่งที่ควรระวังที่สุดคือความใจร้อน…