กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 ถอนป้ายพักรักษาตัว
สายตาของผู้อื่นไม่เคยอยู่ในความคิดของอันหลิงหรง
ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้อยู่แล้วว่าฮองเฮาเพียงใช้ตนกับเสิ่นเหมยจวงเป็น “เครื่องมือ” จุดประสงค์ก็แค่แสดงความเมตตาและใจกว้างต่อหน้าเหล่าพระสนมทั่ววังหลัง
ดังนั้นอันหลิงหรงจึงไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจแม้แต่น้อย
ส่วนฉีเฟยกับฉุนฉางไจ้ที่ปล่อยให้ฮองเฮาชักใยความรู้สึก จนกลับทำให้ตนเองเสียกระบวน นอกจากมองดูอย่างเย็นชาแล้ว นางก็ไม่มีอะไรจะพูด
ก็เหมือนชาติก่อนที่นางไร้ทางไป จึงเลือกเดินบนเส้นทางเดิมจนถึงที่สุด ฉีเฟยยินดีติดตามฮองเฮา ฉุนเอ๋อร์ยินดีพึ่งพาฮองเฮา นี่เป็นทางเลือกของแต่ละคน ย่อมไม่มีสิ่งใดให้ตำหนิ