กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 แป้งหอมพระราชทาน
“พระสนมฉีเฟย ไยต้องคิดมากถึงเพียงนั้นเพคะ?”
เมื่อเห็นฉีเฟยตื่นตระหนกหลังฟังคำพูดของตน เจี่ยนชิวก็จนปัญญาจริง ๆ ตอนนี้จึงทำได้เพียงพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อปลอบโยนและเกลี้ยกล่อมนาง
“พูดน่ะง่าย แต่คนที่ถูกตำหนิทีหลังไม่ใช่เจ้า แล้วเจ้าจะเข้าใจความทุกข์ในใจข้าได้อย่างไร?”
ฉีเฟยคิดว่าเจี่ยนชิวเป็นเพียงบ่าว แม้จะเป็นนางกำนัลชั้นผู้ใหญ่ข้างกายฮองเฮา แต่แรงกดดันที่แบกรับนั้นต่างจากตนโดยสิ้นเชิง อีกทั้งฮองเฮาก็ไม่ลงโทษคนข้างกายง่าย ๆ เวลานี้เจี่ยนชิวมาพูดเช่นนี้กับนาง ย่อมเป็นการพูดอย่างคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ฉีเฟยยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ทั้งยังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง