กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 ตำหนักเหยียนชิ่งอำนวยมงคล
“หลิงหรง หมายความว่า…”
แม้เมื่อครู่เจินหวนจะคาดเดาเรื่องที่เกี่ยวข้องได้บ้างแล้ว แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางกลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยออกมาอย่างไร
ยามนี้เมื่อนางมองอันหลิงหรง สีหน้าจึงดูคล้ายอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
“ท่านพี่ไม่ต้องกังวลถึงเพียงนั้น ตอนนี้ในตำหนักใหญ่มีเพียงเราสองคน ท่านมีสิ่งใดอยากพูดก็เอ่ยออกมาได้เลย”
อันหลิงหรงยิ้มบาง ๆ ให้เจินหวน เป็นเชิงบอกว่านางไม่ต้องเก็บงำ
“ข้าคิดอะไรได้อยู่บ้างจริง ๆ หวาเฟยมาที่ตำหนักโซ่วคังในเวลาเช่นนี้ ย่อมได้รับข่าวมา นั่นหมายความว่า นอกจากหลิวเปิ่นแล้ว คนของนางยังแอบสังเกตพวกเราอยู่ที่อื่นด้วย…”